Var olmanın en güçlü parçalarından biriydi; topluma katkıda bulunmak, dahil olmak ve birbirinin hayatına dokunmak. Kadın, bir yandan çocuğuna dünya rehberliği yaparken, bir yandan da aktif olabilirdi. Çünkü gerek emek, gerek fikir, gerek üretim; toplumun her koldan, her konudan ve her açıdan kadının varlığına ve dokunuşlarına ihtiyacı vardı aslında. İşte tam da bu yüzden, bundan sonra yapmam gereken şey hedefimi gerçekleştirmekti.
Renklerin ahengiydi beni bütünleyen. Kızımın varlığı ise o renklerin ilham kaynağıydı. Hayatıma renk sunmuştu o; çeşit çeşit, ton ton, yumak yumak. O minik varlığın sunduğu ilhamla aldım elime renkleri ve böylece başladım kablolara renk katmaya.
Gençliğin vermiş olduğu renklilikten devam ettim yoluma. Hippi gibi… Çılgın, renkli, özgür ruhlu… Bu özgürlüğü de yolumdan geçen, destek bekleyen her kadına ikram etmeliydim. Emek veren, emek vermek isteyen, iş geliştirmek isteyen ve gizlendikleri alandan artık dışarı taşması gereken tüm ev kadınlarına… Biraz cesarete ihtiyaçları vardı; biraz güvene, biraz özgüvene. Çünkü kazanç sağlamak, topluma dahil olmak, üretebilmek ve toplumda var olabilmek en eksik yanlarımızdı.
İşte böylelikle birbirimize dokundukça iyileştik, birbirimize dokundukça gülümsedik ve iplerimiz gibi kendimiz de renklendik. Hippi’yi, değdiği her kablonun her tonunda, böyle değerli kadınların parmak izleriyle işledik. İşte böyle doğdu Hippi. Bir kız çocuğunun doğuşuydu; içimdeki renkleri canlandıran, kablolarla buluşturan ve toplum kadınlarına imkân sunan.
Şimdi hep beraber, rengârenk bir yolda kendimize renk katıyor, renklerimizi de sizlerle paylaşıyoruz.
Yolda buluşmamız dileğimle
Gülay Çalık